Wszyscy ścigani

Siergiejew ukończył Kazańską Szkołę Pancerną w czasach sowieckich. W 2020 roku brał udział w protestach pod fabryką Atlant, po czym wraz z żoną wyjechał do Polski. Grał w amatorskiej lidze hokejowej.

Podobno wrócił na Białoruś z powodu poważnych problemów zdrowotnych. Według znajomych, Andriej miał problemy z płucami i przeszedł operację na Białorusi.

Wiadomo , że Andriej Siergiejew został zatrzymany w sierpniu 2025 roku, kiedy wyjeżdżał już z Białorusi do Polski (według źródła pracował tam jako kierowca ciężarówki dalekobieżnej). Został zatrzymany na przejściu granicznym w Brześciu. Wszczęto przeciwko niemu postępowanie karne, a Siergiejew trafił do aresztu śledczego w Kołyadyczach.

Około lutego 2026 roku śledztwo zostało zakończone, a sprawa trafiła do sądu. Według źródła, Siergiejew został oskarżony o „ udział w operacjach wojskowych na terytorium obcego państwa ” i był również w jakiś sposób powiązany ze „sprawą Gajuna”.

Według Belpol , Aleksander prowadził działalność gospodarczą od ponad 20 lat. Od lat 90. do 2008 roku był zastępcą dyrektora spółki Litsvin LLC, zajmującej się handlem detalicznym. Stamtąd przeszedł do spółek Expotechprom LLC i PromPoisk LLC, specjalizujących się w hurtowym handlu produktami nieżywnościowymi.

W październiku 2018 roku Aleksander zarejestrował się jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Jako swoją główną działalność wybrał programowanie komputerowe. Było to niezwykłe i inspirujące osiągnięcie – Kotlanik miał wtedy 65 lat.

W życiu prywatnym Aleksander posługiwał się językiem białoruskim – przynajmniej podczas komunikacji online i składania zamówień w sklepach internetowych.

Wiadomo, że Aleksander jest obywatelem Ukrainy. Mieszkał we wsi Jarewo w obwodzie witebskim. Według Ministerstwa Spraw Zagranicznych został skazany na karę więzienia.

Został aresztowany wraz z żoną we wrześniu 2025 roku.

56-letni Dmitrij pracuje przy remontach i jako robotnik w tym samym przedszkolu, co jego żona. Tatiana przez wiele lat pracowała jako nauczycielka w przedszkolu nr 518 w mińskiej dzielnicy Sokół. Pracowała również z dziećmi z grup integracyjnych, w tym z autyzmem.

Dom Korsakowów został wieczorem przeszukany i przeszukany. Siły bezpieczeństwa wezwały również Pelagię, córkę Dmitrija i Tatiany, która obecnie mieszka na Ukrainie, i zmusiły Dmitrija Korsakowa do przekazania jej informacji o pobycie matki w szpitalu. Później okazało się to nieprawdą. Najprawdopodobniej wywarli presję na młodą kobietę, aby wróciła na Białoruś. Do 2020 roku córka Korsakowów, Pelagia, pracowała w tym samym przedszkolu nr 518, brała udział w protestach, a we wrześniu 2021 roku przeprowadziła się na Ukrainę. Wraz z wybuchem wojny na pełną skalę postanowiła nie wyjeżdżać do bezpieczniejszego kraju, lecz zgłosić się na wolontariat. Oprócz swojej głównej pracy (SMM i grafika), Pelagia zajmuje się ewakuacją ludności cywilnej i koordynacją działań wolontariackich na wypadek ataków rakietowych.

Córka Tatiany i Dmitrija uważa, że „ich jedyną 'zbrodnią' było to, że byłam na Ukrainie i utrzymywaliśmy kontakt, dzwoniąc do siebie. A moi rodzice martwili się o mnie. Okazuje się, że to właśnie jest podstawą bujnej wyobraźni służb”.

Podczas pobytu w więzieniu, z powodu nieludzkich warunków, Dmitrij zaczął mieć poważne problemy zdrowotne, wymagające nawet hospitalizacji.

Została zatrzymana wraz z mężem we wrześniu 2025 r.

Tatiana przez wiele lat pracowała jako nauczycielka w Przedszkolu nr 518 w mińskiej dzielnicy Sokol. Pracowała również z dziećmi z grup integracyjnych, w tym z autyzmem. Jej mąż, 56-letni Dmitrij, pracuje przy remontach i jako robotnik w tym samym przedszkolu.

Dom Korsakowów został wieczorem przeszukany i przeszukany. Siły bezpieczeństwa wezwały również Pelagię, córkę Dmitrija i Tatiany, która obecnie mieszka na Ukrainie, i zmusiły Dmitrija Korsakowa do przekazania jej informacji o pobycie matki w szpitalu. Później okazało się to nieprawdą. Najprawdopodobniej wywarli presję na młodą kobietę, aby wróciła na Białoruś. Do 2020 roku córka Korsakowów, Pelagia, pracowała w tym samym przedszkolu nr 518, brała udział w protestach, a we wrześniu 2021 roku przeprowadziła się na Ukrainę. Wraz z wybuchem wojny na pełną skalę postanowiła nie wyjeżdżać do bezpieczniejszego kraju, lecz zgłosić się na ochotnika. Oprócz swojej głównej pracy jako posłaniec SMS, Pelagia zajmuje się na przykład ewakuacją ludności cywilnej i koordynacją działań wolontariackich w przypadku ataków rakietowych.

Córka Tatiany i Dmitrija uważa, że „ich jedyną 'zbrodnią' było to, że byłam na Ukrainie i utrzymywaliśmy kontakt, dzwoniąc do siebie. A moi rodzice martwili się o mnie. Okazuje się, że to właśnie jest podstawą bujnej wyobraźni służb”.

Tatiana od dawna ma problemy z ciśnieniem krwi i kolanami. Ciągle musiała przyjmować drogie zastrzyki i nie wiadomo, czy obecnie ma dostęp do niezbędnego leczenia.

Sutyrko to były oficer KGB, który odszedł z agencji około 10 lat temu. Został zatrzymany wkrótce po powrocie z Polski. Igor, oprócz obywatelstwa białoruskiego, posiada również obywatelstwo polskie.

Po odejściu z KGB około 2014 roku Igor zajął się programowaniem. Przez kilka lat mieszkał w Polsce, ale w kwietniu wrócił na Białoruś, gdzie został zatrzymany. Jest oskarżony z artykułu 356 Kodeksu karnego (zdrada stanu).

Pozostawił żonę i małoletnie dzieci.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Według dokumentów samego ruchu, Anna Stryukowa występowała jako „Przełożona całej Białej Rusi (Białoruś) Jewdokia”, a Galina Frolowa jako „mniszka Teodozja”.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Według dokumentów samego ruchu, Anna Stryukowa występowała jako „Przełożona całej Białej Rusi (Białoruś) Jewdokia”, a Galina Frolowa jako „mniszka Teodozja”.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Został aresztowany pod koniec sierpnia – na początku września 2024 roku, przed wyborami. Został skazany na pięć lat pozbawienia wolności na podstawie artykułu 203 Kodeksu karnego za posiadanie elektronicznego podręcznika.

Michaił jest absolwentem Moskiewskiego Państwowego Uniwersytetu Sztuk Poligraficznych i Akademii Zarządzania. Pracował w miejskim komitecie wykonawczym jako inżynier ds. cyberbezpieczeństwa. Po 2020 roku został zwolniony lub złożył rezygnację.

Początkowo przebywał w areszcie śledczym nr 7, 13 sierpnia 2025 r. trafił do kolonii karnej nr 22.

Założyciel jednej z największych firm zajmujących się wynajmem oświetlenia, nagłośnienia i ekranów LED na Białorusi. Po 2020 roku otworzył również oddział w Polsce.

W styczniu 2024 roku KGB uznało „Fundusz Przyjaciół Białorusi” Sp. z o.o. za organizację ekstremistyczną, oskarżając Olega Stefanowicza, Allana Roya i Aleksandra Syricę. Allan i Aleksander zostali skazani na karę więzienia, a następnie zwolnieni po wizycie w Mińsku Keitha Kellogga, Specjalnego Przedstawiciela prezydenta USA Donalda Trumpa.

Nic nie wiadomo o losie Olega Stefanowicza. W maju 2026 roku, po uprawomocnieniu się wyroku, został wpisany na listę ekstremistów.