Wszyscy ścigani

Władimir urodził się w Moskwie i jest obywatelem rosyjskim. W połowie pierwszej dekady XXI wieku przeprowadził się na Białoruś i osiedlił się w Żłobinie.

Po kilku latach pracował w Polsce. Później wrócił na Białoruś i zamieszkał w agromiasteczku Szczytkowicze w rejonie starodoroskim obwodu mińskiego.

Władimir znany jest z proukraińskich poglądów. Wygląda na to, że został zatrzymany za swoje proukraińskie komentarze.

W 2005 roku Siergiej założył spółkę Promsnab LLC w Smoleńsku w Rosji. Firma kupowała różne wyroby metalowe na Białorusi, a następnie odsprzedawała je rosyjskim firmom. W połowie maja 2024 roku transport Promsnabu został niespodziewanie zatrzymany na Białorusi. Borysowski Międzyrejonowy Wydział Śledczy Departamentu Finansowego Komitetu Kontroli Państwowej wszczął przeciwko Siergiejowi Poko postępowanie karne z art. 243 część 3 Kodeksu karnego (uchylanie się od płacenia podatków). Właściciel tego dochodowego biznesu został osadzony w areszcie tymczasowym.

Ponieważ Siergiej posiadał nieruchomość w rodzinnym Żodino, Departament Śledczy uznał ją za niezarejestrowaną „stałą placówkę” rosyjskiej firmy na Białorusi. Na tej podstawie śledczy wliczyli do białoruskiej bazy podatkowej cały dochód firmy z 13 lat. W październiku 2024 roku audytorzy wystawili kolosalny rachunek: ponad 2,8 miliona rubli białoruskich z tytułu dodatkowych opłat i kar. Prawnicy firmy powoływali się na międzyrządową umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania z 1995 roku, ponieważ nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do celów zaopatrzeniowych i nie mogła być prawnie uznana za przedstawicielstwo.

W listopadzie 2024 roku śledczy z rosyjskiego Komitetu Śledczego Obwodu Smoleńskiego, wspólnie z białoruskim Departamentem Śledczym ds. Finansów, przeprowadzili przeszukanie w biurze Promsnaba. Majątek firmy został zajęty.

Po publikacjach prawników w styczniu 2025 roku, przez prawie półtora roku nic nie słyszano o losie biznesmena. Dopiero 6 lipca 2026 roku jego nazwisko ponownie pojawiło się w zaktualizowanych listach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Nie ma informacji, czy Poko zrekompensowało szkody, w związku z czym artykuł został wycofany, czy też zarzuty zostały po prostu przeklasyfikowane, ani czy zarzuty podatkowe były rozpatrywane oddzielnie.

Siergiej Poko został jednak skazany za szereg przestępstw politycznych. Ostateczny wyrok obejmował zarzuty „podżegania do nienawiści” (część 1 artykułu 130), „nawoływania do działań zagrażających bezpieczeństwu narodowemu” (część 3 artykułu 361) oraz udziału w protestach (część 1 artykułu 342). Dodano również zarzut korupcji na dużą skalę (część 3 artykułu 431 Kodeksu karnego).

Minimalny wyrok za same zarzuty korupcyjne to pięć lat więzienia, ale biorąc pod uwagę implikacje polityczne, kara może być znacznie dłuższa. Siergiej Poko został uznany za więźnia politycznego.

Oksana Wołwaczowa urodziła się w Winnicy na Ukrainie, ale od ponad 30 lat mieszka na Białorusi.

Od początku 2019 roku kobieta jest zarejestrowana jako indywidualny przedsiębiorca, a jej główną działalnością jest sprzedaż detaliczna kiełbas i szynek w wyspecjalizowanych sklepach w Mińsku. Obecnie jej działalność jest w trakcie likwidacji.

Oksana jest aktywną działaczką społeczną i często brała udział w politycznych czatach na Telegramie, zwłaszcza po wybuchu wojny na Ukrainie w 2022 roku. Publicznie dostępne dane wskazują, że siły bezpieczeństwa prześladowały ją właśnie za jej komentarze w internecie. Mieszkanka Mińska została po raz pierwszy zatrzymana w styczniu 2024 roku za te komentarze.

Według Belpol , Aleksander prowadził działalność gospodarczą od ponad 20 lat. Od lat 90. do 2008 roku był zastępcą dyrektora spółki Litsvin LLC, zajmującej się handlem detalicznym. Stamtąd przeszedł do spółek Expotechprom LLC i PromPoisk LLC, specjalizujących się w hurtowym handlu produktami nieżywnościowymi.

W październiku 2018 roku Aleksander zarejestrował się jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Jako swoją główną działalność wybrał programowanie komputerowe. Było to niezwykłe i inspirujące osiągnięcie – Kotlanik miał wtedy 65 lat.

W życiu prywatnym Aleksander posługiwał się językiem białoruskim – przynajmniej podczas komunikacji online i składania zamówień w sklepach internetowych.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Według dokumentów samego ruchu, Anna Stryukowa występowała jako „Przełożona całej Białej Rusi (Białoruś) Jewdokia”, a Galina Frolowa jako „mniszka Teodozja”.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Według dokumentów samego ruchu, Anna Stryukowa występowała jako „Przełożona całej Białej Rusi (Białoruś) Jewdokia”, a Galina Frolowa jako „mniszka Teodozja”.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Została skazana w związku z ruchem „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie”. 29 maja 2026 roku Galina została wpisana na „listę ekstremistów”. Decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 sierpnia 2025 roku sekta religijna „Rosyjska Cerkiew Prawosławna – Imperium Carskie” została uznana za „organizację ekstremistyczną”.

Na „liście ekstremistów” znajdują się: Anna Stryukowa ze wsi Ułazy w obwodzie grodzieńskim, Galina Frolowa ze wsi Kajki w obwodzie witebskim, Olga Bojkowska ze Świsłoczy i Olga Waszczenko z Wilejki. Podstawą sporządzenia listy jest wyrok Sądu Miejskiego w Mińsku wydany na podstawie art. 130 ust. 3 Kodeksu karnego i art. 361-1 ust. 3 Kodeksu karnego – „podżeganie do nienawiści” oraz udział w „grupie ekstremistycznej” lub kierowanie nią.

Według dokumentów samego ruchu, Anna Stryukowa występowała jako „Przełożona całej Białej Rusi (Białoruś) Jewdokia”, a Galina Frolowa jako „mniszka Teodozja”.

Uczestników ruchu oskarżono o kierowanie strukturami ruchu i szerzenie idei, które śledczy interpretowali jako nienawiść religijną i narodowościową.

Prokuratura ogłosiła wyroki: Stryukowa, Frolowa i Bajkowskaja otrzymały pięć lat i trzy miesiące więzienia, a Woszczenko pięć lat więzienia. W maju 2026 roku Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.

Aleksandr Rudczyk urodził się w Skoworodino, miasteczku w obwodzie amurskim w Rosji, niedaleko granicy z Chinami. Ukończył Instytut Finansów i Ekonomii Wojskowej Ministerstwa Obrony Rosji w 1985 roku, a następnie służył jako porucznik w Tyndzie w obwodzie amurskim.

Według BelPol, mężczyzna mieszkał na Białorusi przez wiele lat i od 2003 roku pracował jako audytor w jednoosobowej działalności gospodarczej. Zamknął swoją działalność pod koniec 2019 roku.

Aleksander nie ukrywał w mediach społecznościowych swoich antyputinowskich i antyłukaszenkowskich poglądów.

Od 2022 roku mężczyzna mieszka poza Białorusią. Już wiosną 2025 roku publikował zdjęcia z Polski. Później, z nieznanych przyczyn, Rudczyk trafił na Białoruś.

Obywatel Rosji, od dawna mieszka na Białorusi. W 2014 roku uzyskał dyplom ukończenia studiów na kierunku elektroenergetyka na Wydziale Energetycznym Białoruskiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego.

Przed aresztowaniem pracował ostatnio na Uniwersytecie MITSO. Według oficjalnych dokumentów przetargowych, odpowiadał za prace hydrauliczne, wentylacyjne i elektryczne podczas gruntownego remontu jednego z budynków akademickich.

W latach 90. był wicemistrzem Białorusi w sportach motorowych i przez długi czas pracował jako trener. Później zafascynował się morzem i zajął się windsurfingiem i żeglarstwem.

W 2013 roku Ochkas kupił w Polsce stary jacht, sam go odrestaurował i nazwał „Fortuna”. Od tego czasu zaczął oferować usługi wakacyjne na Morzu Mińskim, dążąc do stworzenia wysokiej jakości i pięknych usług wodnych na Białorusi, choć zdawał sobie sprawę, że w naszych szerokościach geograficznych nie da się rozwinąć w pełni rozwiniętego biznesu. Jego marka nazywała się yachts.by.

Jurij ma proukraińskie poglądy. „Wierzę, że wszystko będzie po stronie Ukrainy!” – napisał w jednym z postów na Facebooku.

Ostatni wpis Jurija w mediach społecznościowych pochodził z 30 sierpnia 2025 roku i dotyczył nagrania z Pojezierza Mazurskiego w Polsce. Prawdopodobnie został zatrzymany wkrótce potem, gdy wracał na Białoruś.

Został osądzony w Sądzie Miejskim w Mińsku na podstawie art. 130, część 1 Kodeksu karnego. Najprawdopodobniej ma to związek z proukraińskimi wpisami w mediach społecznościowych.

Jurij został skazany na kolonię karną.