Dmitriy Nikolaevich Strebkov

Denis jest dziennikarzem i redaktorem-wolontariuszem białoruskiej wersji InformNapalmu, niezależnym korespondentem gazety Nowaja Czas. Jego śledztwa dotyczyły wpływu „rosyjskiego świata” na Białoruś i Syrię, budownictwa w Kuropatach oraz przejścia byłych funkcjonariuszy Berkutu do białoruskich sił bezpieczeństwa.

W marcu 2021 roku został zatrzymany przez funkcjonariuszy KGB pod zarzutem „ingerencji w działalność policji”. Przeszukania przeprowadzono w jego mieszkaniu, mieszkaniu jego matki i mieszkaniu jego 95-letniej babci. W 2022 roku okazało się, że oskarżono go również o współpracę z ukraińskim wywiadem.

We wrześniu 2022 r. Denis został skazany na podstawie artykułów o „zdradzie stanu” i „ingerencji w działalność funkcjonariusza służb wewnętrznych”, ale ten ostatni zarzut został później zastąpiony zarzutem „nielegalnego gromadzenia lub rozpowszechniania danych dotyczących życia osobistego”.

W czerwcu 2023 r. został przeniesiony do więzienia o zaostrzonym rygorze, nie informując o tym rodziny ani prawnika.

W kwietniu 2024 roku więźniowi politycznemu odebrano przesyłki, a wysyłanie witamin wymaga teraz zgody lekarza więziennego.

Według śledczych Nikita został zatrzymany i skazany za rzucenie koktajlem Mołotowa w stronę personelu wojskowego w dniu 10 sierpnia 2020 r. Prokuratura zarzuciła, że butelki zostały ukryte i przekazane mu przez Leonida Kowalowa z propozycją podpalenia budynku, autobusu lub wozu ryżowego. Nikita odmówił składania zeznań, nie przyznał się do winy i zeznał, że w areszcie śledczym przebywał pod presją fizyczną i psychiczną. W chwili aresztowania miał 16 lat i cierpiał na epilepsję.

W lipcu 2021 roku został ponownie skazany na podstawie artykułu „Przemoc lub groźba użycia przemocy” za incydent z udziałem pracowników Aresztu Śledczego. W czerwcu 2022 roku Nikita po ukończeniu 18 lat został przeniesiony do kolonii dla dorosłych, a w sierpniu tego samego roku kara została zaostrzona, trafiając do więzienia.

W lipcu 2024 r. toczył się proces więźnia politycznego za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec administracji kolonii”, co często odnosiło się do więźniów odmawiających współpracy z administracją.

Ekaterina, dziennikarka telewizji Biełsat, relacjonowała na żywo z dziedzińca Placu Przemian, gdzie 15 listopada 2020 r. pokojowi protestujący zebrali się na wiecu protestacyjnym, który odbył się w Mińsku pod hasłem „Wychodzę”. To były ostatnie słowa Romana Bondarenki, który został zamordowany przez siły bezpieczeństwa, a zgromadzeni przybyli, aby uczcić jego pamięć. Ekaterina została zatrzymana wraz ze swoją koleżanką Darią Chultsovą podczas ostrego stłumienia protestu, a później została skazana za „udział w akcjach zbiorowych, które w rażący sposób naruszają porządek publiczny”.

W kwietniu 2022 r. przeciwko Ekaterinie wszczęto nową sprawę karną, która już w lipcu tego samego roku została ponownie skazana, oskarżona o „zdradę” i skazana na osiem lat więzienia na trzy miesiące przed upływem pierwszego wyroku.

Aleksiej został zatrzymany i skazany za posiadanie broni i rzekome przygotowanie jej do masowych zamieszek. W przesłuchaniu oświadczył, że przyznał się jedynie do posiadania broni i nie rozumie, dlaczego proces toczył się za zamkniętymi drzwiami. Aleksiej nazwał oskarżenie o przygotowywanie zamieszek „polowaniem na czarownice”.

Pod koniec grudnia 2021 roku okazało się, że kara dla Aleksieja jest zaostrzona i przenosi się go do więzienia.

Zimą 2024 r. więzień polityczny stanął przed sądem w nowej sprawie karnej za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec wymogów administracji Zakładu Karnego”. Na mocy tego artykułu więźniowie odmawiający współpracy z administracją są sądzeni za fikcyjne naruszenia.

Anton został zatrzymany, dotkliwie pobity, a później skazany za uszkodzenie samochodu żony policjanta w Nowej Borowej.

Jego żonie i dzieciom udało się opuścić Białoruś.

Nikita został aresztowany w październiku 2019 roku i skazany za ataki na budynki Aresztu Śledczego nr 1 oraz Sądu Miejskiego w Mińsku, dokonane w ramach solidarności z więźniami politycznymi. Początkowo został skazany na siedem lat więzienia, ale w wyniku apelacji wyrok skrócono do czterech lat. W maju 2020 roku Nikita został przeniesiony do zakładu karnego.

W marcu 2022 roku został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji zakładu karnego” – zarzut często stawiany więźniom odmawiającym współpracy z władzami więziennymi. W marcu 2023 roku został ponownie przeniesiony do zakładu karnego.

Przez cały okres pobytu w więzieniu Nikita był poddawany nieustannej presji. Często trafiał do izolatki, gdzie przez dziesiątki dni przebywał w izolacji. Nie pozwolono mu na odwiedziny rodziny, ograniczono mu dostęp do korespondencji, a jego rzeczy osobiste zostały skonfiskowane. W odpowiedzi na trudne warunki, Nikita protestował głodówkami i odmową spełniania żądań władz. Regularnie wymierzano mu również kary za drobne wykroczenia, takie jak odmowa sprzątania dziedzińca czy komunikacji między celami.

Trzy miesiące przed zwolnieniem, w lutym 2025 r., Nikita stanął przed sądem po raz kolejny, oskarżony o „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji zakładu karnego”, w wyniku czego został skazany na kolejny rok więzienia.

Do grudnia 2024 r. Nikita spędziła w sumie 568 dni w odosobnieniu, w tym dwa miesiące ciągłej izolacji.

Na początku grudnia 2025 r. Nikita spędziła 648 dni w izolacji.

Nikołaj jest liderem niezarejestrowanej Białoruskiej Partii Socjaldemokratycznej (Narodnaja Hramada), byłym kandydatem na prezydenta, podpułkownikiem w stanie spoczynku i doktorem inżynierii. Był jednym z założycieli Białoruskiego Stowarzyszenia Wojskowego. Był wielokrotnie więziony z powodów politycznych.

W latach 90. organizował protesty, m.in. Mińską Wiosnę i marsz w 1999 roku.

W 2004 roku przewodził ulicznym protestom przeciwko fałszerstwom referendalnym, po czym w 2005 roku został skazany na trzy lata ograniczenia wolności. W wyniku amnestii ogłoszonej z okazji 60. rocznicy Dnia Zwycięstwa, jego wyrok został skrócony o rok. W 2010 roku brał udział w kampanii prezydenckiej i protestach w Mińsku, po czym został aresztowany i skazany w 2011 roku na sześć lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze. W styczniu 2012 roku i maju 2015 roku jego wyrok został podwyższony, co doprowadziło do uwięzienia. Został zwolniony w sierpniu 2015 roku w ramach ułaskawienia.

Po zwolnieniu kontynuował działalność polityczną i udział w protestach ulicznych. W 2016 roku z jego inicjatywy powstał Białoruski Kongres Narodowy. W 2020 roku poparł Swietłanę Cichanouską , żonę innego niezarejestrowanego kandydata, blogera Siergieja Cichanowskiego . Nikołaj został ponownie zatrzymany 31 maja 2020 roku, w drodze na jej pikietę wyborczą. Początkowo został skazany na 15 dni aresztu administracyjnego, ale nigdy nie został zwolniony. Następnie, w grudniu 2021 roku, został skazany za „organizowanie masowych zamieszek”.

Według obrońców praw człowieka oskarżeni w tej sprawie muszą zapłacić odszkodowanie w wysokości 29 milionów rubli.

11 września 2025 roku poinformowano o przymusowym przewiezieniu na Litwę 52 więźniów białoruskiego reżimu. Wśród zwolnionych był Mikołaj Statkiewicz. Mikołaj odmówił jednak opuszczenia Białorusi i musiał wyważyć drzwi autobusu, aby to zrobić. Po kilku godzinach oczekiwania w strefie neutralnej powrócił na Białoruś. Dopiero dwa miesiące później został ponownie aresztowany. Jego dokładne miejsce pobytu nie jest znane.

Igor, działacz ruchu Za Wolność, został zatrzymany w ramach śledztwa karnego wszczętego w związku z protestami i starciami mieszkańców Pińska z siłami bezpieczeństwa, które miały miejsce w nocy z 9 na 10 sierpnia 2020 r. Został skazany za udział w „masowych zamieszkach”. Ofiarami w sprawie było 109 funkcjonariuszy policji i funkcjonariuszy, którzy oprócz kary w postaci pozbawienia wolności zażądali od oskarżonego około 530 tysięcy rubli odszkodowania.

W styczniu 2022 roku został przeniesiony do reżimu więziennego.

Paweł został aresztowany 1 grudnia 2020 roku wraz z Nikołajem Autuchowiczem , którego władze natychmiast uznały za „organizatora i przywódcę grupy terrorystycznej”. Został skazany za „udział w organizacji przestępczej” i „akt terrorystyczny”.

Proces w sprawie zmian w systemie więziennictwa odbył się w lutym 2024 roku, ale jego wynik wciąż nie jest znany. Wiosną tego samego roku Paweł i dwaj inni oskarżeni w „sprawie” zostali zobowiązani do zapłaty ponad 40 000 rubli odszkodowania za szkody wyrządzone funkcjonariuszom policji.

Paweł często ma wysokie ciśnienie krwi i źle się czuje, jego stopy tak puchną, że nie może założyć butów.

Igor jest działaczem ruchu anarchistycznego i byłym więźniem politycznym w „sprawie anarchistycznej” w 2010 roku. Został zatrzymany podczas przekraczania granicy Białorusi w nocy z 28 na 29 października 2020 r. i oskarżony o „podpalenie” i „terroryzm”.

W sierpniu 2022 r. decyzją sądu Igor został przeniesiony do więzienia.

Na początku lipca 2024 r. Igor został przetransportowany do szpitala w Koladichi. Został tam przyjęty z podejrzeniem choroby wrzodowej żołądka, która pogłębiła się po strajku głodowym, który prowadził od 13 do 26 czerwca w „celi karnej” więzienia nr 8 w Żodino, gdzie odbywa karę.

Ivan, który ma dwa wyższe wykształcenie, wcześniej pracował jako artysta-projektant, a następnie został animatorem, reżyserem i montażystą wideo. Jest także artystą i autorem opowiadań. 21 października 2020 r. został zatrzymany i skazany według prokuratury za zamieszczanie na kanale Telegram wezwań do destabilizacji porządku publicznego, w tym podpalenie budynków KGB i prokuratury rejonowej w Oszmianie.

W grudniu 2022 r. został wznowiony proces za „nieposłuszeństwo żądaniom administracji”. W maju 2024 r. Iwan został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo” i dodatkowo skazany na 2 lata więzienia.

Andriej został zatrzymany 27 września 2020 r. podczas protestu w Grodnie po tym, jak próbował zasłonić i pomóc leżącemu na ziemi mężczyźnie. W rezultacie został skazany za „przemoc wobec funkcjonariusza policji”.

Pod koniec grudnia 2021 r. Andrei został przeniesiony do więzienia.

Władimir, były oficer ochrony i wolontariusz zespołu kandydatki na prezydenta Swietłany Cichanouskiej, został aresztowany 4 czerwca 2020 r. i skazany w czerwcu 2021 r. w „sprawie Tichanowskiego”. Sprawa karna została wszczęta po pikiecie, która odbyła się 29 maja 2020 r. w Grodnie, gdzie zatrzymano Siergieja Cichanowskiego i jego zwolenników.

W 2022 roku Władimir został przeniesiony do więzienia.

W lipcu 2023 r. został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji kolonii”.

Od września 2023 r. Vladimir jest przetrzymywany w izolacji, umieszczony w celi (PKT) i regularnie wystawiane są mu nowe wykroczenia dyscyplinarne. Pozbawiono go również możliwości otrzymywania paczek, wizyt i rozmów telefonicznych.

W lutym 2025 r. odbył się trzeci proces na podstawie artykułu „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji kolonii”. Na podstawie tego artykułu więźniowie, którzy odmawiają współpracy z administracją, są sądzeni na podstawie domniemanych naruszeń. W rezultacie jego łączny wyrok więzienia wyniósł 6 lat.

Siergiej został zatrzymany 17 listopada 2020 r. i skazany za udział w protestach, które odbyły się w dniach 9–10 sierpnia 2020 r. w Mińsku. Według śledczych „rzucił co najmniej jeden kamień w stronę pojazdów MSWiA”, przebywał na miejscu budowy barykad, blokował ruch i wykrzykiwał hasła.

Artem pracował jako optyk w zakładzie Lida Optik. Kształcił się w Liceum Fizyczno-Matematycznym w Grodnie i Politechnice Lidzkiej. Zatrzymany 27 września 2020 r. w związku z masowymi zamieszkami i oskarżony o udział w „radykalnych” kanałach telegramowych, a także zamiar uszkodzenia lub zniszczenia trzech kiosków Tabakerka.

W maju 2022 r. Artem został ponownie skazany za udział w protestach, które odbyły się w 2020 r. w Lidzie.